Over mij
Ik ontwerp en bouw effecten sinds 2003, toen nog onder de naam Effector 13.
Daarvoor beheerde ik het Guitar Pedal Archive, een van de eerste online databases voor stompboxes. Ik catalogiseerde pedalen, schema’s en historische foto’s. Ik was vooral geïnteresseerd in Electro Harmonix en Japanse boutique-effecten. Hun ongewone ontwerpen zorgden ervoor dat ik dingen wilde bouwen die niet gewoon kopieën van oudere circuits waren.
Ik had geen formele elektronicaopleiding. Mijn eerste ontwerp, de Krackle Fuzz, ontstond door onderdelen van Radio Shack in een breadboard te steken tot er geluid uit kwam. Ik zag mezelf altijd meer als circuit bender dan wat dan ook. Het ene circuit leidde tot het andere. De Krackle Fuzz werd de Tri-Fuzz, de Beautiful Disaster en uiteindelijk de Truly Beautiful Disaster. De Silver Crank leidde tot de Vintage Fuzz Master. Een verlaten ontwerp met de naam Doomsday Device bracht de Torn’s Peaker en Never Drive voort.
Effector 13 groeide via mond-tot-mondreclame op internet. Guitar World schreef in februari 2004 over de Truly Beautiful Disaster, minder dan een jaar nadat ik begon. Vintage Guitar volgde met de Improbability Drive en Tape Op schreef later over de Truly Beautiful Disaster, Soda Meiser, Hymn Strangle en Synth Mangler.
De pedalen waren niet uitsluitend voor gitaar ontworpen. Ze belandden op bassen, synthesizers, drummachines, zang en tafelopstellingen voor noise. Sommige hadden feedbackloops, lichtgevoelige regelaars, joysticks of meerdere fuzzcircuits die in dezelfde behuizing met elkaar vochten. Het doel was geluiden te vinden die conventionele effecten juist moesten voorkomen. Uiteindelijk gingen muzikanten als Trent Reznor en Kevin Shields daardoor mijn apparatuur gebruiken.
Effector 13 werd in 2009 devi ever : fx.
De pedalen zijn sindsdien gebruikt door veel geweldige artiesten, waaronder Alan Moulder, Mick Gordon, Nine Inch Nails, My Bloody Valentine, Depeche Mode, King Gizzard & the Lizard Wizard, The Black Keys, Boris, Silversun Pickups, Wilco, Nels Cline, The Shins, Justin Meldal-Johnsen, Linkin Park, Anthrax, The Hives, Scissor Sisters, Nina Hagen Band, The Octopus Project, UNKLE, Michael Wandmacher, Wheatus en ZZ Top.
Ze zijn gebruikt in shoegaze, industrial, experimentele rock, metal, elektronische muziek en op plekken die ik nooit had verwacht toen ik de oorspronkelijke circuits bouwde.
Ongewone effecten toegankelijk maken hoorde altijd bij het werk. Naast de hoofdcatalogus verkocht ik kits, publiceerde ik gratis schema’s en begon ik een fuzzlijn van 50 dollar in een tijd waarin boutique-pedalen duur waren en iedereen in de industrie zijn circuits waakzaam beschermde. Sommigen gingen zelfs zo ver dat ze ze in hars goten, lol.
Uiteindelijk breidde ik mijn messageboard uit tot een thuis voor andere boutique-fuzzbouwers. Het werd bekend als ilovefuzz.com, hoewel het niet langer onder mijn beheer staat.
Nadat ik een tijd niet regelmatig produceerde, lanceerde ik devi ever : fx in 2022 opnieuw en begon ik weer pedalen te bouwen.
In 2026 begon ik de circuits naar software te brengen. De eerste Core-plugins zijn Goddess Zero, Soda Meiser, Vintage Fuzz Master en Zero Good. Ze simuleren de oorspronkelijke circuits op componentniveau. Het zijn geen captures, profiles of benaderingen van hoe de pedalen klinken. Het zijn de circuits opnieuw opgebouwd in een ander medium.
Het is een wilde reis van 20 jaar geweest en ik ben blij dat ik hier nog steeds organische fuzz de wereld in breng.